Tag Archives: voelen

Voel ik wel wat er te voelen is?

11 Nov

Gevoel is energie. Iets kost energie, iets geeft energie. Gevoel bestaat uit een woord: Blij, bedroefd, bang, boos. Verward, onzeker, gewaardeerd, verbonden, geliefd, verliefd, ontspannen, onrustig.

Als ik mijn gevoel in een zin uitdruk, ben ik toch stiekem aan het denken. Mijn gevoel wordt beïnvloed door mijn gedachten. Zoals ik denk, zo voel ik me. Is mijn gedachte waar, dan heb ik een reëel gevoel.

Voel ik wel wat er te voelen is? Aanvaard ik dat gevoel zonder te oordelen?  Of wuif ik het weg?

Ik neem mijn gevoelens waar en merk ze op. Ik mag me zo voelen van mezelf en oordeel niet.  Ik geef er verder geen betekenis aan, stel geen vragen, aanvaard het gevoel en laat het los.

Advertenties

Vrije val

11 Jul

Door Laura Donker

We piekeren heel wat af als onze situatie buiten ons om verandert. In plaats van acceptatie gaan we er nog maar eens over denken in de hoop dat de uitkomst verandert. Zo nu en dan bevinden we ons in een vrije val. We slaan een ander weg in of iemand waar we veel om geven slaat een andere weg in. Het contract dat eindig leek wordt toch onverwachts afgebroken. Dan is het tijd om los te laten zodat onze handen weer vrij zijn om nieuwe dingen aan te pakken

Voelen

Een echo galmt door de buik, even later is deze vervangen door een beklemmend drukkend gevoel. Alsof er een steen zich heeft genesteld, welke door de aantrekkingskracht van de aarde naar beneden getrokken wordt.

Voelen kan geen kwaad’ zeg je zolang het zich niet aandient. Als het dan uiteindelijk je leven binnendondert en als een bulldozer over je heen walst wordt het toch een ander verhaal. Wakker geschud uit een wereld die niet meer blijkt te bestaan probeer je je vast te houden aan wat er was. Het lijkt even alsof je de controle weer terug hebt. Maar al snel realiseer je je dat hetgeen waar je je aan vast klamp net als jij in een vrije val is geraakt.

Het enige dat je nog kunt doen is vallen, met je ogen dicht. Vertrouwen dat de grond die onder je voeten is weggeslagen zich op een bepaald moment weer zal aandienen.

Samen apart vallen

Het lijkt het einde van de wereld. Je probeert met man en macht naar boven te klimmen, waar je vandaan kwam. Daarboven ken je het landschap. Er waren zoveel dingen die je terug wilt, waar je nog even van wilt genieten. Maar naar boven klimmen heeft geen zin, want daarboven is niets meer. Alles valt net als jij naar beneden.

Tijd vormt

In plaats van je te verzetten kun je tijdens je val ook even tot rust komen. De grond is nog niet klaar. De zaden zijn gezaaid maar nog niet uitgekomen. De bloemen zijn gepland en vinden hun weg nu naar boven. Alles is in volle gang voor jou om er voor te zorgen dat jij straks weer op pad kunt gaan. Je zult je verwonderen over de kleuren van de bloemen, de hoogte van de bomen. De wind zal het gras laten dansen . Je zult stil worden van die vlinder die je komt begroeten. Je zult weer geinspireerd worden. Iemand zal je weer diep in je hart weten te raken.

Gevoel is maar gevoel. Positief, negatief, neutraal. Fijne gevoelens kunnen je strelen als een warme zonnestraal. Negatieve gevoelens kunnen binnen komen als harde hagel. Je schrikt er wellicht van, het kan soms zelfs kleine deukjes achter laten. Maar ze komen en gaan. Geen zal voor altijd voortduren.

Realiteit

Soms gebeuren er dingen in ons leven die we liever anders zouden zien. Mensen komen en gaan, situaties veranderen. Je kunt je dan vasthouden aan wat er was maar de verandering  heeft al plaats gevonden. Sta even stil bij wat er is gebeurd en loop dan verder. Als we dan eenmaal weer een aantal stappen in de goede richting hebben gezet kunnen we weer om het hoekje kijken om te bewonderen wat zich daar bevindt.

Daar zal ook weer een pad liggen dat je kunt bewandelen. Een pad met vele uitdagingen en welke zijn definitieve bestemming nooit zal verklappen.

Lente leert ons: tijd creëert, groei kost tijd

27 Apr

Door Laura Donker

De bomen zijn ontwaakt uit hun winterslaap. De bladeren hebben zich aangediend. Zo zie je maar weer, tijd creëert. Groeien kost tijd.

De lente is een mooie periode vind ik. De natuur komt weer op zijn pootjes terecht. De kleine dieren springen door de wei, kleine eendjes zwemmen achter hun moeder aan. De knoppen in de bomen laten zich zien om vervolgens te veranderen in mooie bladeren. De vele bloemen sieren het landschap. En dat terwijl een paar maanden geleden het leek alsof het groen zich nooit meer zou laten zien. Het was misschien niet zichtbaar maar de natuur was druk bezig om nu tot bloei te mogen komen.

De bomen hebben om dit te bereiken eerst hun bladeren los moeten laten. Bladeren die zo belangrijk voor ze zijn om te overleven, ze absorberen ten slotte energie. De bladeren die zulke prachtige kleuren hadden lagen tot onze spijt na verloop van tijd allemaal op de grond. Maar wist je dat deze prachtige herfst bladeren, net voor dat ze los komen van de boom, de hoogste concentratie afvalstoffen bevatten? En als de boom ze niet los zou laten ze te veel vocht zou verliezen via deze bladeren omdat  ze minder vocht uit de grond kan halen tijdens de koude winter?

De lente laat ons zien dat groei tijd kost. Dat we zo nu en dan iets los moeten laten om iets anders de kans te geven. Vaak kunnen we dit proces niet versnellen, je kunt het wel faciliteren. Een boom zal geen bladeren laten zien in de winter, maar de omstandigheden moeten wel zo zijn dat het zich in stilte kan voorbereiden om later tot bloei te kunnen komen.

Zo is het ook met ons, zo nu en dan moeten we dingen los laten, mensen loslaten om door te kunnen. Toch weerhoudt de bladerloze winter veel mensen dit toch niet te doen. Uit angst voor wat er komen of juist niet komen gaat.

Tegenwoordig lijkt het er haast op dat we alles maar weg willen poetsen. We nemen steeds minder de tijd om te (laten) helen, steeds minder tijd om te (laten) groeien. Overal hebben we wel een pilletje voor. Soms wordt  vergeten dat bepaalde dingen gewoon tijd kosten, dat geluk en verdriet hand in hand gaan.  Willen we één van de twee uit ons leven bannen, dan bannen we in principe beide omdat ze niet los van elkaar staan.

Je kunt geen warmte voelen als je niet weet wat koude is.

Aanschouw de natuur en voel de kracht van tijd.

Namasté

Connectie met jezelf

24 Mrt

Door Laura Donker

De vorige post vertelden we dat je af en toe jezelf kan voelen door je ogen te sluiten. De vraag die we deze keer stellen is de vraag hoe het komt dat we de connectie met onszelf zo nu en dan vergeten. Dat we soms de oren en ogen sluiten voor hetgeen ons gevoel ons duidelijk wil maken. Dat diepe weten wat je zoveel kan vertellen. Waar zoveel antwoorden in verscholen liggen.

Niet willen horen

In veel gevallen willen we niet horen wat ons gevoel te zeggen heeft, we willen de feiten die er liggen niet accepteren wanneer we onze veiligheid moeten loslaten en een nieuwe weg zouden moeten inslaan. We gaan dingen nog maar eens overdenken, er met mensen over praten, omdat we graag willen dat alles de oude blijft. Maar uiteindelijk komen we dan toch weer bij de conclusie dat we het al wisten. We het al diep in onszelf hadden gevoeld.

Het is gemakkelijker om niet toe te geven, omdat je wellicht in actie moet komen als je realistisch zou nadenken en gehoor zou geven aan dat wat je van binnen voelt en weet. Die baan op zou moeten zeggen. Of die relatie verbreken. En juist dat wil je niet.  Je wilt geen verandering en wilt zo graag dat alles bij het oude blijft.

Je gevoel wegredeneren

Door met je verstand je gevoel toe te spreken, hoop je te voorkomen dat je die moeilijke beslissing moet nemen. Door te rationaliseren zet je jezelf in de stilstand, uiteindelijk verander je de werkelijkheid de situatie niet mee.

Ze zeggen ook wel dat je met je gedachten je gevoelens kunt kiezen. Je voelt wat je denkt, ofzo.  Dat wat je voelt, is een gevolg van de manier waarop je de omgeving interpreteert. Klopt die interpretatie niet dan zou je het gevoel dat daar bij hoort ook niet te serieus moeten nemen. Een voorbeeld: ‘Iemand is onzeker en ziet een groep mensen naar hem kijken en lachen. Hij interpreteert dit: “Ze lachen mij uit!”. En voelt zich daardoor onzeker. Het zou niet productief zijn als hij meteen zou reageren vanuit zijn gevoel. In zo’n geval helpt het de man, indien hij zich af zou vragen of zijn vertaling van wat er zich af heeft gespeeld, wel klopt.

Je weet toch

Waar ik het hier wel over heb is over het diepe voelen. Het diepe weten. Het weten dat zich soms zo maar aandient. Je loopt een huis binnen en je weet dat dit je plekje wordt. Je kijkt iemand in de ogen en je weet dat die persoon je soulmate is. Je loopt je afdeling op en je weet dat je daar weg moet. Je loopt door een stad en je weet hier voel ik me thuis.Je ziet je partner aan komen lopen en je weet ‘ het gevoel’ is weg, of dit is de persoon met wie ik oud wil worden.

Als je iets ‘ Wat-is’  niet wilt of kunt accepteren ben je in feite in gevecht met de werkelijkheid. Je wilt iets wat krom is recht maken. Het kan aanvoelen alsof  je enige controle zou hebben. De waarheid leert uiteindelijk dat dat niet zo is. Als hetgeen je diep van binnen voelt , je tegenstaat, je verdrietig maakt, probeer er dan toch even stil te staan bij dit gevoel. Wat wil je hart je vertellen. Je hoeft er niet meteen actie op te ondernemen. Je kunt er ook naar luisteren en ervaren wat het met je doet…

Sta zo nu en stil bij jezelf. Wat voor antwoorden liggen er binnen in jou op je te  wachten?

Ter inspiratie: een fragment uit Paolo Coelho’s The Alchemist, waarin de herder een gesprek heeft met zijn hart: http://paulocoelhoblog.com/2011/02/12/character-of-the-week-the-alchemist/