Tag Archives: Loslaten

Grip proberen te krijgen terwijl je er niets van snapt

2 Nov
Gevangen in een kakafonie van geluid raak ik overspoeld door te ingewikkelde formules en raak de weg kwijt. Mijn hoofd begint vol te lopen. Ik wil het snappen, maar de druk op mijn hoofd wordt steeds groter tot dat het echt uit elkaar begint te knallen.
Door Elysa Kramer

Mijn vriend weet dat ik van jazzmuziek houd. Zo verraste hij mij met twee kaartjes van een wereldberoemde saxofonist waar ik de naam niet meer van weet.

We zijn een beetje aan de vroege kant en nemen een drankje in de foyer. Twee rode wijn, een bakje taco’s met rode dipsaus. We kijken om ons heen en zien dat wij de enigen zijn die geen koffie drinken. Ik kijk nog eens goed naar ons medepubliek. “O, jee… volgens mij gaan we straks iets heel technisch ingewikkelds krijgen”, is mijn conclusie als ik rondkijk. Wat opvalt is dat ik een van de weinige vrouwen ben en dat de rest veel van hetzelfde is: grote mannen met paardenstaartjes, of ongekamde krullenbollen, te bleke denkgezichten, donker gebreide truien en een ritsje in de kraag en een sleutelkoord om hun nek. Een serieus publiek waarvan ik het vermoeden heb dat ze of zelf conservatorium opgeleide muzikanten zijn of geluidstechnicus zijn.

Dan lopen we naar de kleine zaal en gaan zitten, toch open voor wat er gaat gebeuren. Een drummer, een bassist en een saxofonist nemen plaats in de kleine spotlight. De saxofonist –waar haalt hij de adem vandaan?- blaast erop los, laat zien dat hij niet voor niets een award winning muzikant is en spreidt technieken tentoon die de meeste mensen voor onmogelijk zouden houden. De drummer drumt asymmetrisch in oneven tellen, steeds anders, zonder logica.

De hele zaal gaat uit zijn dak op deze cognitief experimentele jazz. Hoofden bewegen mee op de maat (?) van de muziek. WAUW! Wat moeilijk zeg! YEAH! En of dat nog niet genoeg is, wordt het trio aangevuld met nog meer lawaai: een trompettist en een spoken word artist.

Ik verzuip in de massa van geluid. Het voelt zo zwaar en ga kopje onder. Probeer nog naar lucht te happen, maar ik begrijp het niet… ik voel de muziek niet.. alleen maar denken, analyseren, niet snappen, BLUB… blub …

Maar dan word ik gered… ik zie nog door mijn oogharen dat er toch een muzikant is die in een flow zit. Helemaal alleen in zijn eentje in de flow. Hij VOELT! Hij voelt de muziek. De bassist beweegt ritmisch als in een trance zijn linkervoet op de maat van de bassline en buigt zijn hoofd langzaam op en neer en heeft een glimlach op zijn gezicht. Steeds maar hetzelfde riedeltje, steeds maar de zelfde hoek. Dengedengedenge.. dengdeng… Hij geniet.

Ik zoek hetzelfde ritme en focus me nog meer op zijn kalmerende geluid. Hij klinkt al wat luider en ik begin een beetje te ontspannen. Het effect is dat de rest van de muziek op zijn plek begint te vallen. Het technisch zo magnifieke geluid van de blazers en de drum wordt gedragen door de eenvoudige klanken van de basgitaar. Ik merk dat ik het lawaai van de anderen selectief zachter kan zetten en me kan begeven in de trance van de bass.

Dan is het pauze, zullen we weggaan?

Nee, we blijven toch nog, omdat we allebei er iets wijzer van beginnen te worden.

Na afloop van het optreden zijn we beiden heel content. Mijn vriend heeft een heel ingewikkeld administratief probleem opgelost. Door de kakofonie van geluid zijn er in zijn brein allerlei creatieve deuren open gegaan waardoor hij eindelijk weet wat hij gaat doen. Geïnspireerd door zijn onbegrip voor de muziek.

Als het goed is dan is het goed, als het niet goed is dan is het soms ook goed..

1 Nov

Sprookje

Een arme Chinees riep de jaloezie op van de rijkste mensen van het land, want hij bezat een buitengewoon wit paard. Iedere keer als men hem voor het dier een fortuin aanbood, antwoordde de oude man: “Dit paard is meer dan een dier voor mij, hij is een vriend en ik kan hem niet verkopen?”


Op een dag verdween het paard. De buren die voor de lege stal bijeengekomen waren, gaven hun mening: “Arme idioot, dit was te verwachten dat dit dier gestolen zou worden. Waarom heeft hij het niet verkocht? Wat een ongeluk!”

De boer bleek wat bedachtzamer te zijn: “We moeten niet overdrijven, zei hij. We kunnen stellen dat het paard niet meer in de stal staat. Dat is een feit. De rest is een oordeel van uw kant. Hoe weet u of het een ongeluk of een geluk is? We kennen slechts een deel van deze geschiedenis. Wie weet wat er nog zal gebeuren?”

De mensen maakten de oude man belachelijk. Al heel lang vonden ze hem maar een onnozele idioot. Twee weken later kwam het witte paard terug. Het dier was niet gestolen, hij had zelf de benen genomen en was naar de groene weide gegaan. En na zijn escapade kwam hij terug met een twaalftal wilde paarden. Opnieuw kwamen de dorpelingen samen: “Je had gelijk. Het was geen ongeluk, maar een zegen.”

-“Zover wil ik niet gaan,” zei de boer. “Laten we ons beperken tot de constatering dat het paard is teruggekomen. Hoe weten we of het een geluk is of een ongeluk. Het is slechts een deel van een hele geschiedenis. Kunnen we door een zin te lezen de inhoud van een boek kennen?”

De dorpelingen gingen uiteen, ervan overtuigd dat de oude man raaskalde. Twaalf mooie paarden krijgen was ontegenzeglijk een gift uit de hemel. Wie kon dat nou ontkennen? De zoon van de boer nam de taak op zich de wilde paarden te dresseren. Een van hen wierp hem op de grond en vertrapte hem. De dorpelingen kwamen weer bijeen en gaven hun mening:
“Arme vriend! Je had gelijk, deze wilde paarden hebben je geen geluk gebracht. Je enige zoon is verlamd. Wie zal je bijstaan in je oude dagen? Je bent echt te beklagen!”
-“Niet zo snel,” antwoordde de boer. “Mijn zoon kan zijn benen niet meer gebruiken. Dat is alles. Wie weet wat het ons zal brengen. Het leven laat zich beetje bij beetje zien, niemand kan de toekomst voorspellen.”
Enige tijd later brak de oorlog uit en alle jonge mensen van het dorp moesten het leger in, behalve de invaliden.
“Oude man”, klaagden de dorpelingen, “je had gelijk. Jouw zoon kan niet meer lopen, maar hij blijft bij je terwijl onze kinderen de dood tegemoet lopen.”

Vrij verteld naar een sprookje van Lao Tse.

Kun je compassie leren?

20 Okt

Twee dagen eerder schreven we dat compassie goed is voor ons allen. Maar wat is compassie precies en kun je dat leren?

Ik kan je uitleggen wat compassie is, maar het is ook iets wat je kunt ervaren en dan weet je het. Harry Palmer ontwikkelde een oefening die je zelf kunt uitproberen. Je vindt deze verderop in deze post. Je kunt de compassie-oefening doen als je naast iemand zit in de trein of op straat tegenkomt of met iemand in gedachten waarmee je in een lastige situatie zit op dit moment. Als het goed is ervaar je erna meer begrip, mildheid ten aanzien van deze persoon en voel je misschien zelfs ook iets van gelijkwaardigheid en verbondenheid met de ander. Je ervaart meer compassie.

Compassie is niet mee-lijden

O, ja. Compassie is niet te verwarren met medelijden. In het onderstaande Youtubefilm zie je hoe een jonge vrouw leert wat het verschil is tussen medelijden en compassie.

De oefening

Je neemt eerst een persoon in gedachten voordat je de oefening doet en doet de volgende vijf stappen (in gedachten) terwijl je je aandacht richt op deze persoon.

Stap 1 Met je aandacht op deze persoon gericht, herhaal je bij jezelf: “Net als ik is deze persoon op zoek naar wat geluk in zijn/haar leven.”

Stap 2 Met je aandacht op deze persoon gericht, herhaal je bij jezelf: “Net als ik probeert deze persoon lijden in zijn/haar leven te vermijden.”

Stap 3 Met je aandacht op deze persoon gericht, herhaal je bij jezelf: “Net als ik heeft deze persoon ervaring met verdriet, eenzaamheid en wanhoop.”

Stap 4 Met je aandacht op deze persoon gericht, herhaal je bij jezelf: “Net als ik probeert deze persoon zijn/haar behoeften te vervullen.”

Stap 5 Met je aandacht op deze persoon gericht, herhaal je bij jezelf: “Net als ik leert deze persoon over het leven.”

In Resurfacing®: Technieken om bewustzijn te verkennen door Harry Palmer. 

Had ik maar…

20 Okt

Door Elysa Kramer


Een tijdje terug zat ze met haar moeder in gesprek om de situatie nog eens door te nemen. “Wat heb jij veel had-ik-maar’s,” reageerde haar moeder op haar verhaal.  “Het valt me op dat jij je er niet bij kunt neerleggen dat het is gegaan zoals het is gegaan. Laat het nou los. Je moet verder!”

Als er één persoon in de wereld is die veel ‘had-ik-maars’ zou moeten hebben, dan is het wel moederlief. Bijna veertig jaar geleden had deze vrouw ambities en dromen. Maar ook drie kinderen die ze moest opvoeden. En toch is ze een tevreden mens.

Moederlief heeft geen ‘had-ik-maars’.

Van Had-Ik-Maars word je niet blij. Hoe meer H.I.M’s je hebt, hoe ontevredener je wordt met jezelf. H.I.M.’s vermommen zich ook wel als ‘Stel nou dat.. ‘ en ‘Waarom heb ik niet.’ Het is een verwijt aan jezelf dat je het niet goed hebt gedaan.

Ieder mens beschikt over een natuurlijke veerkracht. Wanneer iemand iets meemaakt wat minder leuk is, zal deze persoon uiteindelijk de stap nemen om in beweging te komen. De weg te nemen naar iets leukers, wat beter bij hem past. Wanneer de ene deur dicht gaat,  zeggen ze ook wel eens, dan gaat er een andere deur open.

Het leven loopt niet in rechte lijnen en soms moet je via een stuk ‘minder-leuk’ voordat het ‘leuker’ wordt.

Zo werd een freelance drummer bij een bekende band de laan uitgestuurd en kwam hij een tijd zonder werk te zitten. Toen hij later terugkeek met veel spijt en verzandde in ‘O, had-ik-maars, ‘  werd hem de vraag gesteld: “Stel dat je niet de zak had gekregen en je dat had weten te voorkomen? Wat had je dan nu niet gehad en had je nu allemaal niet gedaan?”  Na even nadenken verscheen er een grote Aha! op zijn gezicht en riep hij uit: “Dan was ik niet naar London gegaan om te studeren en had ik  deze mooie avonturen niet beleefd!”

Dus wanneer jij jezelf op een ‘had-ik-maar’ betrapt, stel jezelf dan de volgende vraag: “Stel nou dat ik het toen wel juist had aangepakt. Welke avonturen zou ik dan zijn misgelopen?”

Hoeveel ‘had-ik-maars’ houd je nu nog over?

Vrije val

11 Jul

Door Laura Donker

We piekeren heel wat af als onze situatie buiten ons om verandert. In plaats van acceptatie gaan we er nog maar eens over denken in de hoop dat de uitkomst verandert. Zo nu en dan bevinden we ons in een vrije val. We slaan een ander weg in of iemand waar we veel om geven slaat een andere weg in. Het contract dat eindig leek wordt toch onverwachts afgebroken. Dan is het tijd om los te laten zodat onze handen weer vrij zijn om nieuwe dingen aan te pakken

Voelen

Een echo galmt door de buik, even later is deze vervangen door een beklemmend drukkend gevoel. Alsof er een steen zich heeft genesteld, welke door de aantrekkingskracht van de aarde naar beneden getrokken wordt.

Voelen kan geen kwaad’ zeg je zolang het zich niet aandient. Als het dan uiteindelijk je leven binnendondert en als een bulldozer over je heen walst wordt het toch een ander verhaal. Wakker geschud uit een wereld die niet meer blijkt te bestaan probeer je je vast te houden aan wat er was. Het lijkt even alsof je de controle weer terug hebt. Maar al snel realiseer je je dat hetgeen waar je je aan vast klamp net als jij in een vrije val is geraakt.

Het enige dat je nog kunt doen is vallen, met je ogen dicht. Vertrouwen dat de grond die onder je voeten is weggeslagen zich op een bepaald moment weer zal aandienen.

Samen apart vallen

Het lijkt het einde van de wereld. Je probeert met man en macht naar boven te klimmen, waar je vandaan kwam. Daarboven ken je het landschap. Er waren zoveel dingen die je terug wilt, waar je nog even van wilt genieten. Maar naar boven klimmen heeft geen zin, want daarboven is niets meer. Alles valt net als jij naar beneden.

Tijd vormt

In plaats van je te verzetten kun je tijdens je val ook even tot rust komen. De grond is nog niet klaar. De zaden zijn gezaaid maar nog niet uitgekomen. De bloemen zijn gepland en vinden hun weg nu naar boven. Alles is in volle gang voor jou om er voor te zorgen dat jij straks weer op pad kunt gaan. Je zult je verwonderen over de kleuren van de bloemen, de hoogte van de bomen. De wind zal het gras laten dansen . Je zult stil worden van die vlinder die je komt begroeten. Je zult weer geinspireerd worden. Iemand zal je weer diep in je hart weten te raken.

Gevoel is maar gevoel. Positief, negatief, neutraal. Fijne gevoelens kunnen je strelen als een warme zonnestraal. Negatieve gevoelens kunnen binnen komen als harde hagel. Je schrikt er wellicht van, het kan soms zelfs kleine deukjes achter laten. Maar ze komen en gaan. Geen zal voor altijd voortduren.

Realiteit

Soms gebeuren er dingen in ons leven die we liever anders zouden zien. Mensen komen en gaan, situaties veranderen. Je kunt je dan vasthouden aan wat er was maar de verandering  heeft al plaats gevonden. Sta even stil bij wat er is gebeurd en loop dan verder. Als we dan eenmaal weer een aantal stappen in de goede richting hebben gezet kunnen we weer om het hoekje kijken om te bewonderen wat zich daar bevindt.

Daar zal ook weer een pad liggen dat je kunt bewandelen. Een pad met vele uitdagingen en welke zijn definitieve bestemming nooit zal verklappen.