Tag Archives: irrationele gedachten

Een vader vergeet..

3 Nov

Boekfragment

Dit fragment komt uit Carnegie’s long time best seller en is geschreven door een vader aan zijn zoon. De eerste keer is het stuk gepubliceerd in Readers Digest en vele malen erna geciteerd en gepubliceerd om te laten zien dat we soms te streng zijn voor elkaar.

door W. Livingstone Larned

Luister zoon, ik zeg dit terwijl je ligt te slapen, met een van je kleine handen onder je wang en met je blonde krullen plakkerig op je klamme voorhoofd. Ik ben stiekem in mijn eentje je kamer binnengeslopen. Nog maar een paar minuutjes terug zat ik in de studeerkamer mijn krant te lezen en werd ik overmand door een verstikkend gevoel van spijt. Met een gevoel van schuld sta ik nu naast je bedje.

Hier heb je dingen waaraan ik dacht, jongen: ik was boos op je. Ik heb op je gemopperd toen jij je aankleedde om naar school te gaan, omdat jij je gezicht alleen maar wat aaide met een vochtige handdoek. Ik nam je onderhanden omdat jij je schoenen niet had gepoetst. Ik riep boze woorden naar je toen je een paar van je spullen liet vallen.

Aan het ontbijt had ik ook al van alles op je aan te merken. Je morste. Je schrokte je brood haastig naar binnen. Je zat met je ellebogen op tafel. Je smeerde de boter veel te dik op je brood. En toen je buiten ging spelen en ik op weg ging naar min trein, draaide jij je om, wuifde naar me en riep: ‘Dag pappie!’ Waarop ik mijn wenkbrauwen fronste en bij wijze van antwoord zei: ‘Trek je schouders toch naar achteren!’

En ’s middags laat, begon het allemaal van voren af aan. Toen ik aan kwam wandelen ontdekte ik dat je op je knieen lag te knikkeren. Je had gaten in je kousen. Ik heb je toen voor de ogen van je vrienden vernederd door je voor me uit naar huis te laten marcheren. Kousen waren duur- en als jij ze zelf had moeten betalen zou je wel voorzichtiger zijn geweest!

Herinner jij je nog hoe je later, toen ik in de studeerkamer zat te lezen, heel schuchter binnen kwam, met die verdrietige blik in je ogen? Toen ik over de rand van mijn krant naar je keek, geirriteerd door de storing, bleef je aarzelend op de drempel staan. ‘Wat wil je?’snauwde ik je toe.

Je zei niets, maar rende stormachtig op me af, sloeg je armpjes om me heen en kuste me en je kleine armen omhelsden me met een affectie die alleen God in je hartje kon laten ontkiemen, een liefde die zelfs niet kan verdorren als gevolg van verwaarlozing. En weg was je, naar boven denderend over de trap.

Wel zoon, niet lang daarna gleed de krant uit mijn handen en werd ik overmand door een misselijkmakend gevoel van angst. wat heeft de gewoonte met mij gedaan? De gewoonte om altijd en eeuwig gebreken aan je te ontdekken en je standjes te geven- zo beloonde ik het feit dat je nog een jongen was. Dat kwam niet omdat ik niet van je hield; het kwam omdat ik teveel verwachtte van een kind. Ik hanteerde de maatstaven voor iemand van mijn eigen leeftijd.

Maar toch was er zoveel goeds en liefs en waarachtigs in je karakter. Dat hartje van je was even groots als de dageraad, daar boven de uitgestrekte heuvels. Dat bleek wel uit de spontane manier waarop je binnen kwam stormen om me goedenacht te kussen.

Vanavond doet er verder niets toe, zoon. Ik ben in het donker naar je bedje geslopen en kniel hier neer, vol schaamte.

Het is een zwakke poging tot boetedoen; ik weet dat je deze dingen niet zou begrijpen als ik je ze probeerde uit te leggen als je wakker was. Maar morgen zal ik een echte vader voor je zijn!

Ik zal met je spelen en zal verdriet met je hebben als je verdrietig bent en ook zal ik met je mee lachen als je lacht. En ik zal op mijn tong bijten als ik me ongeduldige woorden laat ontvallen. Ik zal dit telkens blijven zeggen, alsof je een ritueel betreft: ‘Hij is nog maar een jongen – een kleine jongen!’

Ik vrees dat ik me je voorstelde als een volwassen man. Maar nu ik je hier zie liggen, zoon, vermoeid en opgerold zie ik dat je nog maar een kind bent. Gisteren zat je nog op de arm van je moeder en rustte je hoofdje op haar schouder. Ik heb teveel van je gevergd, veel te veel..

Advertenties

Leugens rondom piekeren

18 Okt

Door Elysa Kramer en Laura Donker

Mensen piekeren omdat ze verwachten dat het gepieker ze uiteindelijk iets gaat opleveren. Eigenlijk houden ze zichzelf een klein beetje voor de gek. In dit artikel lees je over de vier leugens van het piekeren.

Leugen 1:
Als ik maar begrijp waarom, kan ik het accepteren en loslaten.
Pieker jij misschien omdat je er niet tegen kunt wanneer jij iets of iemand niet begrijpt? Nadenken is voor jou dan een strategie om meer begrip te krijgen. Meer duidelijkheid te krijgen. Je blijft net zo lang nadenken tot het voor jou helder wordt.

Leugen 2:
Als ik er maar lang genoeg over nadenk, kan ik problemen in de toekomst voorkomen. Zo zie ik nooit wat over het hoofd en ben ik op alles voorbereid. 

Een goede voorbereiding is het halve werk. Dat is waar. Je wilt niet voor verassingen komen te staan, alles ingedekt hebben. Je bent goed in het bedenken van doemscenario’s.  Je voorstellen wat er allemaal mis zou kunnen gaan lukt ook goed. En je gaat net zolang door met zoeken van oplossingen voor mogelijke problemen totdat je het gevoel hebt dat je alles onder controle hebt.

Leugen 3:
Door het goed te overdenken en alle opties goed door te nemen, neem ik geen overhaaste beslissingen, waar ik later alleen maar spijt van krijg.
Je wilt de beste keuze maken en zolang je niet het idee hebt dat er een beste keuze is, zet je alles op een rijtje. En nog een keer. En nog een keer. Piekeren als strategie om erachter te komen wat de juiste beslissing is voor jou. Totdat je hebt gekozen, liggen voor jou alle opties open.

Leugen 4:
Door heel veel op mezelf te reflecteren, leer ik van het verleden en kan ik meer uit mezelf halen.
Je wordt gedreven om de beste versie van jezelf neer te zetten en wilt leren van je fouten. Je weet heel goed waar je je moet verbeteren en hebt de neiging om heel veel verantwoordelijkheid voor situaties te nemen. Eigenlijk ben je jezelf steeds maar weer opnieuw negatief aan het toespreken. Omdat je iets stoms hebt gedaan. Een fout hebt gemaakt. Iemand hebt gekwetst. Jezelf hebt laten kwetsen. En dat wil je in de toekomst niet meer laten gebeuren.


Neeee zeggen in crisistijd

17 Okt

 

Door Laura Donker

Nee zeggen blijkt voor veel mensen moeilijk te zijn. In een crisistijd als deze blijkt het voor veel mensen nog moeilijker om nee te zeggen. Want, zo denken ze: “Als ik nee zeg, raak ik mijn baan kwijt!”

Komen deze piekergedachten je bekend voor? Stel jezelf dan eens de volgende vragen:

  • Ben je zelf ooit ontslagen of in de problemen gekomen omdat je nee hebt gezegd?
  • Ken je iemand anders die ooit is ontslagen of in de problemen is gekomen omdat hij of zei neeheeft gezegd?
  • Ken je iemand die iemand anders kent die ooit is ontslagen of in de problemen is gekomen omdat hij of zij nee heeft gezegd?
  • Ben jij ooit zelf of ken je iemand die is ontslagen of in de problemen is gekomen door ja te zeggen en het achteraf niet heeft kunnen waarmaken?

Kun jij de allerergst denkbare toekomst leren verdragen…

1 Apr

De laatste dagen trad hoogleraar Ad Verkerk met de volgende wetenschappelijke resultaten in het nieuws: piekeren is zeker af te leren. Deze  behandelingen uit het onderzoek zijn er op gericht mensen te leren onzekere of onduidelijke situaties, die inherent aan het leven zijn, beter te leren verdragen. Klik hier voor een uitgebreid artikel in de Gezondheiskrant over dit onderzoek.

Piekervrij Oefening I

“Bereid je op het allerergste voor…”

Als je aan het piekeren bent, stop dan even.

Stel jezelf de worst-case-scenario vraag:

‘Wat is het allerergste dat er zou kunnen gebeuren?’

Luister dan naar je eigen antwoord en vraag jezelf, stel dat dat gebeurt, wat zou je kunnen doen, om er het beste van te maken. ‘If life gives you lemons, than make lemonade!’ Stel jezelf hierna de volgende vraag: Hoe waarschijnlijk is het dat het allerergste wat je zou kunnen overkomen ook echt plaats gaat vinden?

Piekervrij Oefening II Zelfonderzoek voor doemdenkers

Piekervrij Oefening III Op zoek naar de McGyver in jou!

Piekervrij Oefening IV Het leven als een verassing zien

denkpatronen – perfectionisme

17 Sep

door Elysa Kramer

Tien jaar geleden ben ik van mijn overdreven perfectionisme genezen door een onmogelijke opdracht van mijn coach Robbi. Ze zei tegen mij: “Faal en geniet ervan, dat is je huiswerk voor de volgende keer”. Klik hier als je  wilt lezen hoe ik mezelf ongelofelijk voor aap heb gezet op de auditie voor de Aida Musical. 

‘ Al dat gestreef naar een tien, terwijl ik wil leven met een zeven!’ ,  is een inspirerend lied voor de overdreven perfectionist die altijd maar de lat veel te hoog voor zichzelf legt (met dank aan  Annemieke, collega trainer (en perfectioniste) .