Tag Archives: geluk

Motto van vandaag

1 Nov

Je intuitie gebruiken

31 Okt

Met je verstand kun je niet alle informatie bevatten die er op je afkomt. Toch weten we intuïtief vaak wat dan het juiste is om te doen.

Door Elysa Kramer

Carl Jung: “Intuition (is) perception via the unconscious”

 

Met de moed van Columbus

Je voelt dat je ergens heel enthousiast van wordt en de ideeën beginnen op te borrelen. Je weet dan instinctief dat je het moet doen en vertrouwt erop dat je gaandeweg opdoemende problemen het hoofd zult bieden. Gelukkig maar want anders had Columbus nooit Amerika ontdekt en zaten we nu nog in het donker bij kaarslicht een boek te lezen.

Helaas werd ons als kind verteld dat je goed over dingen moest nadenken. Impulsiviteit was nooit slim, want dan zou je wel eens voor verassingen komen te staan. We hebben geleerd onze intuïtie op een zijspoor te zetten en ook geleerd dat je beslissingen goed moet kunnen onderbouwen.

Achteraf wist je alles van te voren

Diep in je hart weet je vaak al dat je iets niet moet doen. Alleen wil je dat nog niet toegeven. Bijvoorbeeld wanneer je weet dat je de deadline van een belangrijke milestone op geen enkele manier binnen je bereik ligt. Of wanneer je graag die grote investering wilt doen en eigenlijk weet dat je de komende maanden er geen geld voor hebt. Je bent het dan oneens met de werkelijkheid en zoekt naar manieren om het onmogelijke toch mogelijk te maken. Blijf je te lang zoeken, dan ben je aan het piekeren!

Als je echter had geluisterd naar die ingeving dan had je waarschijnlijk meteen de juiste conclusie getrokken.

Beslissen op gevoel

Onbewust vang je 200.000 keer meer informatie op. Er is dus veel meer informatie beschikbaar op basis waarvan een beslissing genomen kan worden. Ap Dijksterhuis, psycholoog, stelt dat onbewuste beslissingen vaak de beste zijn. Volgens hem vindt er in de westerse maatschappij langzaam een verschuiving plaats. Waar er voorheen alleen ruimte was voor rationele beslissingen, beginnen beslissers steeds vaker te vertrouwen op instinct, gut feeling of hoe je het noemen wilt.

Privé laten we ons vaker leiden door dit gevoel. Waarom in het zakenleven dan niet? Hoe ‘weet’ je dat je de liefde tegen het lijf, het huis waar je in wonen wilt voor je neus hebt staan. Bij deze levensbepalende beslissingen heeft een groot aantal mensen de onderbouwing niet nodig. Eigenlijk best grappig toch?

Vraag aan jou:

Wat zijn de belangrijkste beslissingen die je hebt genomen in je leven? En gebruikte je toen je ratio of luisterde je naar je intuitie?

Mijn baan kwijt en mezelf erbij

30 Okt

Door Laura Donker

In een tijd als deze hebben helaas veel mensen hun baan verloren of dreigen hun baan te verliezen. Een van de dingen die kan gebeuren als mensen hun baan verliezen is dat ze zichzelf een beetje kwijt raken. Dat is op zich niet zo vreemd. Als je in Nederland iemand vraagt wie ben je dan krijg je vaak als antwoord:  “ik ben leraar, ik ben verkoper, ik ben kapper, ik ben IT’er. We vereenzelvigen ons met onze baan. Ik ben mijn werk. Ik ben mijn succes. Ik ben mijn inkomen. Dit zorgt dan voor veel gepieker als we ons werk, ons succes of inkomen dreigen te verliezen. We raken een stuk van onszelf kwijt.

Maar wie zijn we eigenlijk? Heb jij jezelf we eens de vraag gesteld?

Wie ben ik zonder dat alles? Als ik mijn werk, mijn inkomen, mijn bezittingen, mijn vrienden, mijn vrouw, mijn familie allemaal weg denk.

Wat blijft er dan over? Wie ben ik als persoon?

Een vraag die gemakkelijk is gesteld. Een stuk moeilijker om te beantwoorden. Toch biedt een vraag als deze ook uitdagingen en opent deze misschien wel nieuwe wegen. Wie ben ik nou eigenlijk? Wat kan ik? Wat wil ik? Wat is mijn passie? Wat had ik altijd al willen doen maar ben ik nooit aan toe gekomen?

Piekervrij tip:

Stel behalve een half uur piekeren per dag, ook een half uur dromen in. Een half uurtje per dag dromen over hoe je ideale baan er uit gaat zien.

NB. Natuurlijk zijn er verschillende dingen waarover je kunt gaan piekeren als je je baan kwijt bent geraakt of kwijt dreigt te raken. Kan ik mijn hypotheek nog wel betalen? Kom ik wel weer aan de bak? Maar de vraag wie ben ik eigenlijk zonder mijn werk is denk ik toch wel een van de moeilijkste vragen die je jezelf kunt stellen.

Wat kies jij?

24 Okt

Vaak denk je dat je maar een paar keuzes hebt. Je wikt en je weegt. Zet de voor-en nadelen van de verschillende opties op een rij. Soms komt je gevoel daar ook nog doorheen bonjouren wat het in sommige gevallen nog ingewikkelder maakt.

Door Elysa Kramer


Een andere keer is de behoefte het probleem zo snel mogelijk te beheersen zo groot dat je eigenlijk de makkelijkste oplossing kiest. Andere personen gaan weer in keiharde onderhandeling met zichzelf en komen op een poldermodel uit waarin een paarse beslissing de uitkomst is. Met piekeren verdwijnt je creativiteit en versmal je de weg naar meerdere mogelijkheden. Op deze wijze bestaat de kans dat je die ene oplossing over het hoofd ziet die misschien wel het beste bij je past.

De derde weg, buiten de lijntjes denken is een vaardigheid die je aan kunt leren. In het verre oosten oefenen monniken met raadsels die ze van hun meesters op krijgen. Een goede vriend die vaker naar Thailand gaat, kwam met het volgende raadsel.

Je bent gevangen genomen en je hebt de loop van een pistool op je gericht. Je gijzelaar geeft jou ook een pistool en de volgende opdracht. “Jij mag kiezen. We staan hier met zijn vijven. Je allerbeste vriend, je allergrootste rivaal, jouzelf en een persoon waar je neutraal tegenover staat. Een van hen moet je neerschieten. Wees niet zo dom om mij te kiezen, zegt de gijzelaar, want ik ben toch sneller dan jij”.

Je moet iemand neerschieten. Wie kies je dan? Je rivaal, want daar heb je toch een hekel aan? Je gijzelaar, met het risico dat hij jou eerder pakt. Welke persoon kies jij? Geen enkel antwoord is fout. Het gaat er om dat je het antwoord kiest dat het beste bij je past. Een boeddhistische monnik zou het pistool echter teruggeven aan zijn gijzelaar en zeggen: ik kies er voor om helemaal niets te doen. Er zijn altijd meer mogelijkheden.

Faal en geniet ervan

21 Okt

Door Elysa Kramer

“Faal en geniet ervan”, zegt ze en ik kijk haar met ongelovige ogen aan. “Faal en geniet ervan?” Een combinatie die mij als rechtgeaard perfectionist onmogelijk lijkt.

Elf jaar geleden viel ik in een diepe burnout. Mijn overdreven perfectionisme had me zover gebracht. Om er weer bovenop te komen, had ik een personal coach in de arm genomen. Dit verhaaltje gaat over een bijzondere coachingssesie en wat ik daarna deed.

Mijn coach Robbi lacht en houdt me de spiegel voor. “Om te beletten dat je niet aan je eigen belachelijk hoge verwachtingen voldoet, heb je steeds teveel van jezelf gevergd. Mislukken is het ergste wat jou kan gebeuren, fouten maken ook en je hebt er steeds alles aan gedaan om falen en mislukken te voorkomen.”

Ik knik, ik was niet voor niets in een burn-out beland.

“Is er een droom wat je had als kind, maar dat buiten jouw mogelijkheden lag?”

Ik denk even na en dwaal af naar een herinnering , toen ik als kind droomde balletdanseres te worden. Als achtjarig kind was ballet, dans en zang mijn leven. Helaas realiseerde ik me op een gegeven moment dat ik niet over voldoende talent en toewijding beschikte.

“Faal en geniet ervan! Dat is je huiswerk voor de volgende keer.”

Die zaterdag blader ik in de Volkskrant. Mijn oog valt op de volgende advertentie: AIDA . Musical Tim Rice & Elton John. Danseressen gevraagd. Ik trek de stoute schoenen aan en solliciteer. Tot mijn grote verbazing word ik uitgenodigd voor een auditie. In Amsterdam vindt de auditie plaats. Met mijn uitgeputte lichaam en slecht functionerende geheugen doe ik mee aan een dansauditie voor de Aida Musical.

Honderd professionele danseressen warmen zich alvast op. Spagaten, dubbelgevouwen lijven. Ik ben diep onder de indruk. “Hoe vaak train jij per week? “vraagt een meisje aan een ander meisje die zich helemaal staat uit te sloven. “Ik train drie uur per dag, vijf dagen in de week”, zegt ze en dan kijken ze allebei naar mij.

“O”, zeg ik stamelend. Ik realiseer me waar ik in ben terecht gekomen en kijk naar het gat van de deur. Hoe kan ik me zo onopvallend mogelijk uit de voeten maken?

De choreograaf begint en iedereen is uiterst geconcentreerd bezig om zich de danspassen eigen te maken. 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 en 8! Ik sta achter aan. Dan kan niemand me zien. “Changez!” wordt er geroepen en ineens sta ik vooraan. “Oef!” De eerste acht passen onthouden dat gaat nog wel, maar mijn burn-out hoofd wil niet meer verder onthouden en ik sta te piassen. “Geeft niet, ” zeg ik mild tegen mezelf.

Na de pauze dansen de eerste vier meiden voor de jury. Het zweet begint me nu echt uit te breken. Nee! Ik ga door tot het bittere eind.

Als de letter K aan de beurt is, hoor ik mijn naam.

Daar sta ik dan. Een droom die uitkomt. IK! Die auditie doe voor een musical. En ik bak er helemaal niets van. Ik zie hoe iedereen naar me kijkt en voel me heel klein. Maar dan ineens hoor ik de stem van mijn coach “Geniet ervan! Je hoeft niet alles te kunnen. Niemand is perfect.”

Als de muziek klaar is loop ik met rechte rug uit de zaal. Ik heb er van genoten. Om met stijl af te gaan. Moed. Om te falen. Een mooi medicijn om mij van mijn perfectionisme te genezen.