Archief | out of the box RSS feed for this section

Hoe serieus neem jij jezelf?

26 Okt

Uit verschillende onderzoeken blijkt steeds weer opnieuw dat lachen gezond is. Lachen om jezelf is een prima manier om van je gepieker af te komen. Door lachen worden er gelukshormonen aangemaakt  en daalt het stressniveau in het lichaam.

Je komt er bijvoorbeeld achter dat je de hele dag je trui en binnenstebuiten en achterstevoren aan hebt gehad! Verschrikkelijk!  En niemand heeft er wat van gezegd. Hoe moet je iedereen morgen weer onder ogen komen?

In zo’n geval kun je kritisch naar jezelf zijn en in zelfveroordelingen en gepieker vervallen.

Je kunt ook kiezen om om jezelf te lachen. Hardop.

Een type als Bridget Jones vinden de meesten grappig en interessant. Okay. Dan is ze een stresskip. Of vinden mensen dat ze af en toe te teveel ratelt en onhandig is. Maar juist omdat ze zo de draak met zichzelf steekt, vergeven mensen haar d’r zwakheden en vinden ze haar uiterst charmant. Ze is zo herkenbaar en menselijk. Niets is zo saai als een superperfect menswezen waar niets op aan te merken valt.

Vraag eens aan iemand die heel dichtbij je staat wat er zo grappig is aan jou.  Dan zul je zien dat dat net die dingen zijn, die jij juist ongelofelijk irritant vindt aan jezelf.

Stress raak je kwijt door te huilen, te zweten, te gapen, te rillen of te lachen. En juist dat laatste werkt enorm goed voor mensen die erg streng kunnen zijn voor zichzelf. Gevoel voor humor werkt goed voor de zelfacceptatie. Want humor zorgt ervoor dat onze piekergedachten worden afgesneden. Accepteer jezelf dat werkt vast aanstekelijk.

Tip: de ultieme vorm van zelfspot is natuurlijk Stand Up Comedy. Doe eens gek en geef je op voor een workshop Stand Up Comedy en leer om om jezelf te lachen en te relativeren. 

Advertenties

Lente leert ons: tijd creëert, groei kost tijd

27 Apr

Door Laura Donker

De bomen zijn ontwaakt uit hun winterslaap. De bladeren hebben zich aangediend. Zo zie je maar weer, tijd creëert. Groeien kost tijd.

De lente is een mooie periode vind ik. De natuur komt weer op zijn pootjes terecht. De kleine dieren springen door de wei, kleine eendjes zwemmen achter hun moeder aan. De knoppen in de bomen laten zich zien om vervolgens te veranderen in mooie bladeren. De vele bloemen sieren het landschap. En dat terwijl een paar maanden geleden het leek alsof het groen zich nooit meer zou laten zien. Het was misschien niet zichtbaar maar de natuur was druk bezig om nu tot bloei te mogen komen.

De bomen hebben om dit te bereiken eerst hun bladeren los moeten laten. Bladeren die zo belangrijk voor ze zijn om te overleven, ze absorberen ten slotte energie. De bladeren die zulke prachtige kleuren hadden lagen tot onze spijt na verloop van tijd allemaal op de grond. Maar wist je dat deze prachtige herfst bladeren, net voor dat ze los komen van de boom, de hoogste concentratie afvalstoffen bevatten? En als de boom ze niet los zou laten ze te veel vocht zou verliezen via deze bladeren omdat  ze minder vocht uit de grond kan halen tijdens de koude winter?

De lente laat ons zien dat groei tijd kost. Dat we zo nu en dan iets los moeten laten om iets anders de kans te geven. Vaak kunnen we dit proces niet versnellen, je kunt het wel faciliteren. Een boom zal geen bladeren laten zien in de winter, maar de omstandigheden moeten wel zo zijn dat het zich in stilte kan voorbereiden om later tot bloei te kunnen komen.

Zo is het ook met ons, zo nu en dan moeten we dingen los laten, mensen loslaten om door te kunnen. Toch weerhoudt de bladerloze winter veel mensen dit toch niet te doen. Uit angst voor wat er komen of juist niet komen gaat.

Tegenwoordig lijkt het er haast op dat we alles maar weg willen poetsen. We nemen steeds minder de tijd om te (laten) helen, steeds minder tijd om te (laten) groeien. Overal hebben we wel een pilletje voor. Soms wordt  vergeten dat bepaalde dingen gewoon tijd kosten, dat geluk en verdriet hand in hand gaan.  Willen we één van de twee uit ons leven bannen, dan bannen we in principe beide omdat ze niet los van elkaar staan.

Je kunt geen warmte voelen als je niet weet wat koude is.

Aanschouw de natuur en voel de kracht van tijd.

Namasté

Perfection is in the eyes of the beholder…

22 Apr

Presteren, hoge cijfers halen, onvoldoendes vermijden. Drie doelstellingen van de perfectionist. Maar is dit ook echt perfect volgens Otto’s maatstaven? Een andere blik op een perfect schoolrapport. 

Persoonlijke blog, Elysa Kramer

De geboorte van een perfectionist

Ik had best mooie cijfers op mijn rapport, maar als ik mijn cijferlijst aan mijn familie liet zien was hun eerste reactie: ‘Waarom heb je een 5 voor Aardijkskunde en een 5,5 voor Natuurkunde?”  De mooie 8-en en 9-s daar keken ze niet eens naar (Geschiedenis, Nederlands, Gym en Tekenen).

Mijn tijd en energie besteedde ik het volgende semester aan de vakken waar ik het cijfer van op wilde krikken omdat die vakken pas echt belangrijk waren. Immers: als je wilt slagen in deze maatschappij, en een belangrijk vak wilde studeren, dan heb je hoge cijfers nodig over de hele linie, zo was het motto!

Impliciet heb ik als puber de conclusie getrokken dat ik niet van mijn kwaliteiten moet uitgaan en mijn tijd en aandacht vooral moet besteden aan dingen die ik niet zo goed kan en vooral ook niet leuk vindt! Als iets vanzelf en gemakkelijk gaat, dan is dat normaal. En trouwens daar waar ik goed in ben, zijn niet de vakken waar ik later veel profijt van ga  hebben -Ik laat even de stem van familieleden en strenge innerlijke criticus van toen horen –  Een perfectionist werd geboren.

Anders

Ouderavond op het Atheneum. Een paar jaren terug zit Otto (mijn vriends vader)  bij zijn klassementor. De man kijkt Otto ernstig aan van over zijn leesbrilletje. In zijn hand heeft hij een kopie van de cijferlijst van Jeroen. ‘Kijk,’ zegt de man. ‘Er zit veel meer in Jeroen dan wat er nu uitkomt. Op zijn cijferlijst staan allemaal vijven en zessen behalve die twee 7,5-en.’

Otto kijkt de mentor boos aan: ‘Wat!! Ik heb nog zo gezegd tegen die jongen!’

De mentor stemt heftig knikkend in.

Otto gaat verder: ‘Hij mag van mij niet te lang met zijn neus in de boeken en hoger dan een zes halen. En dan haalt hij toch nog twee 7,5-en. Dát hadden we niet afgesproken. Zonde van zijn tijd… Het echte leven leer je op straat. ‘

Hoe definieer jij perfectie? En staat er in jouw perfecte omschrijving van perfectie ook genieten van het leven omschreven?

Hakuna Matate! Have a perfect friday..

Elysa

Loesje: “Piekeren is….”

6 Apr

Deze kregen we van Olwen Harkema als tip!

image

Richt op je doel, dan vallen de bezwaren

2 Dec

ElYSA KRAMER – Over hoe je het onmogelijke toch mogelijk kan maken, als je maar de juiste vragen aan jezelf blijft stellen.

Een jonge vrouw komt  voor coaching en in het eerste gesprek legt zij het volgende probleem aan mij voor:

” Al een paar keer in haar leven heb ik  samengewoond. Om een lang verhaal kort te maken:  ik ben tot de conclusie gekomen dat samenwonen niet echt mijn ding is, omdat ik teveel  op mijn privacy ben gesteld. Totdat ik mijn huidige vriend tegenkwam. Hij wist me er van te overtuigen dat het deze keer wel goed zou gaan. Jammer genoeg gaat het ook deze keer weer mis, met dat samenwonen. Sterker nog, ik ben doodongelukkig en verlang zo naar een eigen plekje. Toen ik dit thuis besprak, had ik het gedaan.  Hij was ‘not very amused, to say the least’ en zag dit als het einde van onze relatie.  Een ding weet ik zeker. Deze man is de liefde van mijn leven, en ik wil hem niet kwijt. Maar mijzelf  ook niet.”

Ik stelde haar als huiswerk voor de volgende keer, een aantal vragen om over na te denken: Stel, jij woont op je eigen plek en jullie wonen niet meer samen. Toch zijn jullie gelukkig met de situatie! Hoe ziet het er dan uit als het goed is? Wat doen jullie om dit te bereiken?’

Twee weken later belde de vrouw mij op om de volgende afspraak  te cancelen.

Het was niet meer nodig! Nadat ik er zelf over na had gedacht, was ik naar mijn vriend gegaan met diezelfde vragen. En wonder boven wonder, we kwamen er samen achter dat we het mogelijk konden maken en hebben een goed gesprek gehad samen.  We gaan het gewoon proberen! ” vertelde ze mij enthousiast.

Les: Dit stel kwam er niet uit, omdat ze binnen de box dachten. Als je vanuit de obstakels denkt, en ze als problemen ziet die een voor een opgelost moeten worden, dan kom je er ook niet uit. Je richt je op de onmogelijkheden, op dat wat niet kan. Wanneer je begint met het einde voor ogen, kun je vanaf het einde terug redeneren naar het begin. Dan kijk je naar wat er nodig is om je doel te bereiken. Het vermogen om buiten de box te denken, wordt daarmee aangemoedigd.

Richt je je op de bezwaren, dan valt het doel. Richt je je op het doel, dan vallen de bezwaren. Living apart together en toch samen happy.