Grip proberen te krijgen terwijl je er niets van snapt

2 Nov
Gevangen in een kakafonie van geluid raak ik overspoeld door te ingewikkelde formules en raak de weg kwijt. Mijn hoofd begint vol te lopen. Ik wil het snappen, maar de druk op mijn hoofd wordt steeds groter tot dat het echt uit elkaar begint te knallen.
Door Elysa Kramer

Mijn vriend weet dat ik van jazzmuziek houd. Zo verraste hij mij met twee kaartjes van een wereldberoemde saxofonist waar ik de naam niet meer van weet.

We zijn een beetje aan de vroege kant en nemen een drankje in de foyer. Twee rode wijn, een bakje taco’s met rode dipsaus. We kijken om ons heen en zien dat wij de enigen zijn die geen koffie drinken. Ik kijk nog eens goed naar ons medepubliek. “O, jee… volgens mij gaan we straks iets heel technisch ingewikkelds krijgen”, is mijn conclusie als ik rondkijk. Wat opvalt is dat ik een van de weinige vrouwen ben en dat de rest veel van hetzelfde is: grote mannen met paardenstaartjes, of ongekamde krullenbollen, te bleke denkgezichten, donker gebreide truien en een ritsje in de kraag en een sleutelkoord om hun nek. Een serieus publiek waarvan ik het vermoeden heb dat ze of zelf conservatorium opgeleide muzikanten zijn of geluidstechnicus zijn.

Dan lopen we naar de kleine zaal en gaan zitten, toch open voor wat er gaat gebeuren. Een drummer, een bassist en een saxofonist nemen plaats in de kleine spotlight. De saxofonist –waar haalt hij de adem vandaan?- blaast erop los, laat zien dat hij niet voor niets een award winning muzikant is en spreidt technieken tentoon die de meeste mensen voor onmogelijk zouden houden. De drummer drumt asymmetrisch in oneven tellen, steeds anders, zonder logica.

De hele zaal gaat uit zijn dak op deze cognitief experimentele jazz. Hoofden bewegen mee op de maat (?) van de muziek. WAUW! Wat moeilijk zeg! YEAH! En of dat nog niet genoeg is, wordt het trio aangevuld met nog meer lawaai: een trompettist en een spoken word artist.

Ik verzuip in de massa van geluid. Het voelt zo zwaar en ga kopje onder. Probeer nog naar lucht te happen, maar ik begrijp het niet… ik voel de muziek niet.. alleen maar denken, analyseren, niet snappen, BLUB… blub …

Maar dan word ik gered… ik zie nog door mijn oogharen dat er toch een muzikant is die in een flow zit. Helemaal alleen in zijn eentje in de flow. Hij VOELT! Hij voelt de muziek. De bassist beweegt ritmisch als in een trance zijn linkervoet op de maat van de bassline en buigt zijn hoofd langzaam op en neer en heeft een glimlach op zijn gezicht. Steeds maar hetzelfde riedeltje, steeds maar de zelfde hoek. Dengedengedenge.. dengdeng… Hij geniet.

Ik zoek hetzelfde ritme en focus me nog meer op zijn kalmerende geluid. Hij klinkt al wat luider en ik begin een beetje te ontspannen. Het effect is dat de rest van de muziek op zijn plek begint te vallen. Het technisch zo magnifieke geluid van de blazers en de drum wordt gedragen door de eenvoudige klanken van de basgitaar. Ik merk dat ik het lawaai van de anderen selectief zachter kan zetten en me kan begeven in de trance van de bass.

Dan is het pauze, zullen we weggaan?

Nee, we blijven toch nog, omdat we allebei er iets wijzer van beginnen te worden.

Na afloop van het optreden zijn we beiden heel content. Mijn vriend heeft een heel ingewikkeld administratief probleem opgelost. Door de kakofonie van geluid zijn er in zijn brein allerlei creatieve deuren open gegaan waardoor hij eindelijk weet wat hij gaat doen. Geïnspireerd door zijn onbegrip voor de muziek.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: